Gek van sherry

Soms voel ik me wel eens een heel vreemde eend in de mensenbijt. Niet dat ik de enige ben die lyrisch kan worden van sherry. Maar ik geloof niet dat ik echt aan mijn niet-wijndrinkende buurman uit kan leggen waarom ik bij het drinken van sommige sherry’s bijna uit mijn lichaam treed.

Ik heb ooit tijdens een vakantie in Barcelona van mijn geliefde een prachtig paar handschoenen gekregen. We gingen ervoor naar zo’n ouderwets winkeltje, met een houten toonbank waarop een roodfluwelen kussen lag. Daarop moest ik mijn elleboog zetten, met mijn hand recht omhoog. De verkoper schoof de ene na de andere handschoen om mijn hand tot hij precies de goede maat had. De keus viel op een paar amberkleurige, handgemaakte handschoenen van heel dun leer.

Aan die handschoenen moet ik vaak denken als ik amontillado drink. Ze hebben zo’n beetje dezelfde kleur, vormen dezelfde combinatie van vakmanschap en elegantie en zijn altijd goed voor een glimlach.

Afgelopen najaar dronk ik in Jerez de Amontillado Napoleon van Bodegas Hidalgo (een VORS, wat wil zeggen dat de wijnen waaruit deze sherry gemengd is minstens dertig jaar oud zijn). Alleen die geur al: een uitgesproken, complexe mix van hazelnoot, rook, koffie en karamel. En de smaak: heel droog, zacht, ultraverfijnd, elegant, met een perfecte balans. Een wijn waarbij je automatisch je ogen dichtdoet om geen enkele nuance te missen. Alsof je je ziel rechtstreeks voedt. Bijna alsof die mooie handschoenen van mij vloeibaar geworden zijn. Maar als ik dat zeg, denkt de buurman zéker dat ik gek geworden ben...

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden