Geschiedenis van wijn, deel 6

Monnik Dom Perignon, en collega’s, wilden in feite de spontane gisting van hun wijn voorkomen… Het vele proberen leverde echter vooral informatie op over mousserende wijnen en eind 17e eeuw gaven de wijnbouwers toe aan de vraag van de Engelsen naar ‘mad wine’. De spontane tweede gisting die tijdens het transport voltrok had van de stille wijn namelijk bruisende wijn gemaakt en dat extra cachet viel sterk in de smaak. Eigenlijk tegen hun zin startten de monniken de productie van Champagne op, maar dat zou hen geen windeieren leggen…

 

In 1830, op het eind van de honderdjarige oorlog, verliest Bordeaux zijn grootste afzetmarkt, namelijk Engeland dat geen zaken meer wenst te doen met Frankrijk en in Portugal de Port ontdekt.

 

Na dit voorlopige hoogtepunt voor de mondiale wijnbouw begint in 1850 het absolute dieptepunt… In 35 jaar wordt de gehele Europese wijn bouw vernietigd door achtereenvolgens ‘valse meeldauw’, ‘meeldauw’ en de ‘druifluis’ oftewel ‘Phylloxera’. De beide meeldauwziektes worden al bij al redelijk snel overwonnen met respectievelijk de Bordeauxse pap en met zwavel. De druifluis lijkt echter niet af te stoppen. Verschillende middelen geven tijdelijk beterschap maar niemand vindt een sluitend antwoord. Tot, volgens de ene bronnen, horticulturist Thomas Meurson uit Texas of, volgens anderen, C. V. Riley uit Missouri, de remedie ontdekt. Het was hen niet ontgaan hoe de Europese planten niet overleefden in Amerikaanse grond, dus moest iets uit die grond de schade aanrichten en het moest verplaatsbaar zijn, want het was halfweg de 19e eeuw naar Europa gereisd. Verder onderzoek bracht aan het licht dat de wortel van de Europese plant volledig werd weggevreten door de druifluis terwijl de Amerikaanse plant daar geen last van had, die was resistent om het professioneel te verwoorden.
Maar de Amerikaanse plant, de Vitis Lambrucoidea, gaf dan weer niet dezelfde kwaliteit en smaken als de Europese tegenhanger, de Vitis Vinifera. Combineren was de boodschap, dus het enige probaat middel om de druifluis te slim af te zijn was de Europese stok ‘enten’ op de Amerikaanse onderstam of wortel. Het lijkt ondoenbaar maar zo goed als alle, nu gekende, Europese wijngaarden zijn toen heraangeplant met de geënte stokken! En ook vandaag zijn alle planten die aangekocht worden geënt. Het is dan ook niet aan te raden te experimenteren met snoeiafval en dergelijke, want een geënte stok blijft de enige afdoende remedie tegen de Phylloxera.

 

Heden ten dage kan men o.a. in de Champagnestreek en in Duistland nog ‘prephylloxera’ wijnstokken vinden die in zandgrond zijn aangeplant, waar de druifluis niet actief is.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden