Goeie wijn volgorde?

Hoe vaak ik zelf wel niet de (inmiddels door mezelf bekroond tot klasieke) fout maak, om voor het 'servies' de wijnkoelers in het restaurant te vullen met open wijnen, die ik met een vies gezicht erin zet.
De wijnen die ik koel wens te houden, zijn zogenoemde arrangementswijnen (mocht dit nog geen woord zijn; bij deze!). Na een gezellig gewerkte werkdag en na-borrel worden niet alleen de witte zoals gebruikelijk, maar ook de rode wijnen gevacumeerd en in de koelkast gezet om vroegtijdige negatieve oxidatie tegen te gaan.

Kinderdroom
De volgende dag is het natuurlijk de taak om de meeste rode wijn er op tijd uit te halen zodat deze langzaam kunnen bijkomen van hun koude winterslaap. Als dit inderdaad het geval is en de rode wijnen zijn middels ook tot een respectabele 15-16 graden gekomen, krijgen ze een nauwe kwaliteitscontrole. Vaak zijn mijn smaakpapillen tegen dit tijdstip nog niet helemaal wakker. Ik probeer ze rustig wakker te kussen in een wijnvolgorde zoals het in de boeken staat. (Lees wel: persoonlijk heb ik ernaar gestreefd om mijn kinderdroom te verwezenlijken. En dat is dankzij de horeca ook goed gelukt: elke dag laat naar bed, en elke dag uitslapen!)

 

Twee boeren na slok bubbels
Gelukkig worden er ook mousserende wijnen per glas verkocht, die in de koeling gaan met een afsluitdop. Reserve Imperial van M&C lijkt me een goed begin, omdat een paar afsluitdoppen toch toe zijn aan vernieuwing. Gelukkig, als een zachte golf op een mooi wit strand met blauwe zee wordt mijn tong zacht geprikkeld. Verfijnd hebben de bubbeltjes zich goed gehouden. Ze zijn weliswaar iets afgezwakt, maar ik ben toch meer van het 'zacht parelend' dan het 'agressieve twee boeren na slok bubbels'. De fantastische balans van volle rijpe tonen met sprankelende mineraliteit gedragen door koolzuur, beter kan men niet beginnen met een werkdag.

 

In mijn ooghoek zie ik nog een fles staan met koolzuurwerende-dop. Ik pak haar beet en zet het rustig neer. Ik peuter behoedzaam ook deze dop eraf, weer hoor ik het koolzuur zich een weg banen naar de vrije buitenlucht waar het al te lang naar snakte. Schenk een bodempje in het glas en zie de bubbels zich agressief afzetten tegen het glas. Vervolgens neem ik een teugje en mijn mond begint gelijk al tegen te stribbelen, al is het niet eens wegens het smaakgehalte. Waar ik eerst de balans waardeerde van een mooie Champagne, wordt die smaak nu tenietgedaan. Gemanipuleerde gistcellen die de wijn naar een onnatuurlijke rijpheid moet sturen, die een het niet op natuurlijke wijze kan ontwikkelen, overrompelen met een lading koolzuur van het spa-rood caliber. Verschrikt doe ik snel de afsluitdop weer terug op de fles en ik loop snel naar voor om deze domme fout te vergeten. 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden