Gordon in Des Indes

Wie kent het niet, het chique hotel Des Indes in Den Haag? De klassieke grandeur van Hotel des Indes is enkele jaren geleden in alle luister hersteld. Dat was ook wel nodig, want wat was het door de jaren heen slecht onderhouden. Vorige week werd ik uitgenodigd om het restaurant te gaan beproeven, nu had ik eindelijk eens en reden om te kijken of de miljoeneninvestering zijn vruchten heeft afgeworpen. De lobby en het aangrenzende restaurant zijn duidelijk teruggebracht naar het oorspronkelijke ontwerp: Prachtige ornamenten, lopers en houtversierselen alom. Maar moest het nu echt in roze, geel en lichtblauw geschilderd worden? Het gezelschap waarmee ik dineerde verschilde van mening, tot een van de gasten zei "maar Des Indes moet ook over de top zijn!"

 

Over de top? In gedachten zag ik Gordon in een rose limousine voor de deur verschijnen, waar de paarse loper net was uitgelegd. De portier met zijn hemelsblauwe uniform deed de deur open en daar schrijdt onze Diva richting balzaal. Tja, dat zou hier wel passen. Het kleurgebruik van het restaurant is een kakofonie die pijn doet aan de ogen. Volledig over de top en ongenuanceerd, alle stijlen door elkaar zonder rekening te houden met wat of wie dan ook. Gordon zou er direct gelukkig van worden.

 

Het voorgerecht met pannacotta wordt geserveerd, met een niet onaardige Rueda als bijpassende wijn. Een combinatie zonder veel creativiteit geserveerd op klassiek creme servies zonder franje. Het deed me een beetje kaal aan, een beetje saai. In mijn hoofd springt de gedachte aan Gordon weer op. Daar zou hij zitten in zijn nepbontje en glitterbril op zijn hoofd. Zou hij gecharmeerd zijn van dit eenvoudige doch voedzame gerecht? Stampvoetend zou hij de Gérant erbij roepen. "Wat is dit op mijn bord? Ik eis een uitzinnige presentatie. Een spiegel waar je u tegen zegt en smaken die verder gaan dan ooit tevoren. Een flipperkast die je tong uit elkaar laat spatten! En waar blijft die Champagne?"

 

Het hoofdgerecht is doeltreffend zonder op te vallen, met een middle of the road Italiaan erbij waarvan de naam me nu al is ontschoten. Een grauwe massa van vijftigers zit rondom ons te dineren zonder een woord te wisselen. Gordon trekt een vies gezicht en weigert het gerecht. Hij wil iets unieks, een flamboyant gerecht dat het restaurant weerspiegelt. Weerbarstig zet hij zijn zonnebril op zijn neus en neemt een flinke slok van zijn Cristal 2002.

 

Gelukkig bekent het dessert eindelijk kleur, zelfs de bijpassende wijn is geweldig. Een Oostenrijkse Late Harvest die de smaakpapillen op een fantastische manier ontzet. Vlammende geuren, smaken van passievrucht en andere oranje krachtpatsers begeleiden het ijsdessert met tropisch fruit geweldig. Eindelijk tevreden bestelt Gordon een extra flesje en verzucht: Dit is hoe eten in Des Indes eigenlijk zou moeten zijn... 

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden