Grijp dat wijnaroma!

Hoewel de grijpbare zaken van het leven ook heel interessant (kunnen) zijn, zijn we geneigd ons toch vooral met ongrijpbare dingen bezig te houden. Dat is in het gewone leven al lastig genoeg, maar als wijnliefhebber krijg je er nog een heel stel niet-te-vatten verschijnselen bij, zoals geur en smaak.

 

Heb je sommige aroma’s over het algemeen redelijk snel te pakken – zoals dat van kattenpis in Sauvignon Blanc –, andere kunnen je heel lang blijven ontsnappen. Neem de geur van viooltjes. Zou min of meer typisch moeten zijn voor bijvoorbeeld de nebbiolodruif. Maar ik kreeg die geur maar nooit bij zijn lurven gevat. En hoe dieper ik snoof, hoe minder ik rook. Zo gaat dat: hoe sterker je je focust op een niet-tastbaar iets, hoe harder het je van een afstand uitlacht.

 

Oké, beste viooltjes, oké. Dan negeer ik jullie gewoon tot jullie het niet meer uithouden en als gekken tekeer gaan om mijn aandacht te trekken. Maanden-, jarenlang lette ik niet meer op viooltjesgeur in wijn. Ik weigerde het bestaan ervan te erkennen. Tot aan het kerstdiner 2010. Ik kreeg een glas ingeschonken waar ik, diep in gesprek, gedachteloos aan snuffelde. En báf! Viooltjes! In geur én smaak. Mijn strategie had gewerkt. Jubelend verklaar ik hierbij de jacht op ongrijpbare aroma’s voor 2011 geopend.

 

PS De wijn was een eenvoudige, maar smakelijke, modern gemaakte Montepulciano: de Petriera 2009 van Catabbo in de Molise.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden