Het mooiste wijnmoment

Terwijl ik dit schrijf is het nog 'oudjaar’ en voordat ik mij met overgave in het nieuwe wijnjaar stort wil ik nog even schrijven over mijn mooiste wijnmoment van 2010.

 

Ik kan me nu al haast niet meer voorstellen, maar ik heb een jaar lang nauwelijks wijn kunnen drinken. Door allerlei akelige medicijnen die ik moest slikken was mij de lust vergaan – voor altijd dacht ik. De wijnen lagen iets te rustig in de wijnkelder, want mijn eega wilde niet in zijn eentje de verzamelde juweeltjes opdrinken. Hoewel ik hem regelmatig riep ‘neem nou eens een les! (als variant op ‘geniet nou eens’), wilde hij niet zomaar een fles openmaken. Alsof hij het wist. Want door een soort medisch mirakel kon ik in april ineens een deel van de medicijnen het raam uitgooien – blijkbaar het deel dat de wijnconsumptie tegenhield.

 

Ik kreeg heel voorzichtig trek in een glaasje wijn. Hoopvol begon ik aan een herontdekking van de wijn – bang dat ik naast mijn smaak ook mijn proefvermogen zou zijn kwijt geraakt. Het was wennen. Mijn neus moest vergeten geuren uit het stof halen, mijn woordenschat verloren gewaande proeftermen weer in de mond nemen. Het werd een avontuurlijke tocht, die mensen die niet van wijn houden zich waarschijnlijk niet kunnen voorstellen, maar de lezers van Bythegrape wel. Het voelde als het heroveren van een verloren land.

 

Het mooiste moment voor mij was toen ik voor het eerst aan mijn man vroeg ‘schat, mag ik nog een glaasje?’ Het was even stil, buiten op ons terras (het was ondertussen juni). “Weet je het zeker?’ vroeg manlief voorzichtig. ‘Ja schat, ik weet het zeker’. Het klonk als een soort huwelijksaanzoek van de ene wijnliefhebber aan de ander en het antwoord was ‘ja’. Dat eerste tweede glaasje werd de kentering in mijn wijnbeleving. Ik drink nog steeds niet meer dan anderhalf, twee glazen per dag, maar als je van Nergenshuizen komt, dan is dat wel de Côtes d’Azur. Regelmatig denk ik nog aan die barre lange maanden dat ik weer tegen hem moest zeggen ‘nee, vandaag niet, schat’, als hij vragend naar me keek terwijl hij een bordje eten voor me neerzette. Doet het jou ook zo’n ander ‘nee, vandaag niet, schat’ denken? Daar leek zo’n ‘nee’ ook een beetje op, want als je elkaar wederzijds de liefde hebt verklaard en je bezegelt deze met een wijnkelder, dan liggen ze niet zo ver uit elkaar.

 

Wij gaan een mooi jaar tegemoet, als lezers en schrijvers van Bythegrape en mijn lief en ik. Dagelijks drinken we elkaar toe met een lekker glas wijn en genieten er dubbel van, omdat we lang zonder moesten, de een uit noodzaak, de ander uit liefde. Dat eerste glas waarvan ik er nog wel een lustte was trouwens een Rheingauer Riesling 1997.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden