Houtgerijpte wijn naast de Modifast (Onno Kleyn)

Ook dit keer komt na december januari, een zure, schrale, grauwe depressiemaand, een lange kater van wat eraan vooraf ging. Een of andere krant meldde dat we gemiddeld een halve kilo aankomen met de feestdagen. En dus moet er gelijnd, fysiek en mentaal. Een ritueel, een traditie, noem het hoe je wilt.

 

Omdat alles zo duur was, met eten, zuipen en cadeautjes, moet ook de portemonnee op dieet. Nou kan ik lollig tegendraads gaan doen, roepen dat dit nu juist de tijd is voor wijn van 25 euro de fles, maar zo werkt het niet. Op twee tegendraadse lolligaards na wil iedereen nu zijn januariverdriet verdrinken in wijn van twee of drie euro per fles, liefst eentje van een liter. Daar hebt u mij niet voor nodig. Allerlei supermarkten verkopen redelijk drinkbaar spul dat aan die kwalificaties voldoet, kijk maar in de gidsen die daar voor zijn.

 

Nee, ik goot onlangs een Baron de l’Estac in mijn glas, de 2007, een Bordeaux die C1000 in de schappen heeft voor 4,99. Duurder dan die liter, maar echt het proberen waard. ‘Elevé en fûts de chêne’ staat er op het etiket, en die opvoeding op eiken proef je in een dikke, glanzende laag vanille die lekker karamellig op de wijn ligt als januarimist boven een dooiend weiland. Grappig, zeker voor dat geld. Geen idee hoe ze het doen, zo’n rijping op eiken kost al gauw een euro per fles in de kostprijs, ‘af château’. Dus of de wijn zelf kostte geen drol, of hier wordt wat de Fransen noemen getricheerd. De wijn zat niet in eiken, maar het eiken in de wijn, in de vorm van snippertjes. Wie zal het zeggen? Ik niet. Gewoon eens proberen, die L’Estac. Wie weet smaakt hij zelfs naast de Modifast.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden