Marsala; Centrum van de oubolligheid?

Wat betreft esthetisch inzicht ben ik net een vrouw. Veel meer dan de gemiddelde man hecht ik waarde aan stijl. Bij mijn wijnaankoop vertaalt zich dat in de eisen die ik (vaak onbewust) stel aan de vormgeving en etikettering van een fles: strak, modern en stijlvol. Dat is een van de redenen dat ik zo’n liefhebber ben van Italië! De auto’s, de mode, de muziek, de taal. Italië ademt stijl! Of toch niet?

 

Centrum van de oubolligheid
Toch niet inderdaad… Het absolute centrum van de oubolligheid ligt namelijk in Italië en heet Marsala! Op het eerste gezicht heeft het stadje zijn charmes. Mooi strand, gevuld met palmbomen. Aan de inwoners ligt het ook niet. Bijzonder aardig. Een lokale tuinier op leeftijd wees ons, bij gebrek aan kennis van de Engelse taal, in zijn langzaamste Italiaans, zelfs nog de weg naar een voor ons onvindbaar wijnbedrijf. Het lijkt alleen of de vergrijzing hier twintig jaar geleden al heeft toegeslagen. Kuddes oude mannetjes op bankjes met een wandelstok in de hand bepalen het straatbeeld. Marsala ademt ouderdom! En dan laat ik de schrikbarend oubollige flessen met draaikurk, waar ze sinds jaar en dag de Marsalawijn in proppen, nog buiten beschouwing!

 

Imago
Het imago van Marsalawijn ligt echt op het niveau van ‘lik-me-vessie’. En eerlijk is eerlijk. Met die lelijke flessen en een gebrek aan investeringen in marketing, design en product development, mag je haast wel zeggen: eigen schuld, dikke bult! De Nederlander gebruikt Marsala enkel nog bij het koken, maar de locals malen er niet om en genieten rustig van het zonnetje. Rustig in gesprek over het nieuws van de dag, en even opkijkend als er een jonge dame in witte jurk op een vespa voorbij komt. La dolce vita zal menigeen zeggen. Dolce vita of niet… Als wijnliefhebber met oog voor commerciële kansen vind ik het jammer dat de wijnmakers van Marsala hun kansen onvoldoende benutten. Een goede Marsala is goddelijk. Maar een echte Italiaan weet best dat innerlijke schoonheid onvoldoende is om de huidige markt te versieren. De vormgeving van de fles is tegenwoordig net zo belangrijk! En zeg nou zelf. Met de huidige vormgeving van een marsalafles wordt er niet eens geflirt met de jong volwassen vrouw die in bijna ieder huishouden tegenwoordig de wijn in huis haalt.

 

Nieuw Leven in een oud jasje
Uiteindelijk aangekomen bij onze bestemming Vini Vinci in Marsala. Het is dat ik beter weet, anders zou ik zeggen dat we werden ontvangen door een van de mannen die we eerder die dag zagen zitten op het bankje. Gekleed in een oud bruin jasje begroette de eigenaar van Vini Vinci ons in gepassioneerd Italiaans. Er schoof een vertaler aan en op kantoor werden we getuigen van een middagje Marsala nieuwe stijl. Twee wijnen sprongen eruit, in zowel smaak als vormgeving van de fles:
1. Calicanto; 100% Zibibbo, familie van de muskaat. Intens aromatisch met tonen van honing, perzik en heel verrassend; venkel. Ook in de smaak bespeurden we hinten van venkel. Verder een heerlijk frisse wijn. Strak, maar met niet teveel zuren.
2. Passito; gemaakt van gedroogde Zibibbo-druiven; Deze dessertwijn heeft het aroma en de smaak van rijp fruit en honing maar smaakt absoluut anders dan een doorsnee Muskaat. Aanrader bij Siciliaanse cake of Pimm’s van Lu!

 

Leuk weetje is dat de Passito van Vini Vinci een Grande Medaille d’Or heeft ontvangen op het Concours Mondial Bruxelles. De erkenning is er al. Nu de afzetpunten in Nederland nog.. Wie maakt me blij?

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden