Nep eten

Veel voedsel dat in uw supermarkt staat is nep-eten. Op het eerste gezicht lijkt het gewoon echt eten. Maar dat is het niet. Het is snel (of àl) klaar, vaak niet duur en ze zeggen dat het gezond is. U wordt gefopt.

De winkelwagentjes liggen er vol mee. Bijvoorbeeld die mengsels van anonieme plantaardige olie, water en emulgator. Met een kunstmatig aroma, waardoor veel mensen het per abuis boter noemen. Het mag de schoenen niet eens poetsen van echte boter. Daarnaast: zwartgesluierde kaas die niet eens belegen mag heten maar wel oud lijkt.
 
IJskoude anderhalve literpakken dorstlessende zoetigheden bestonden jarenlang uit Braziliaanse sinaasappelstroop en Europees water, tegenwoordig vaak alleen nog maar uit water, aroma, zoetstof en 0,1% Guave, Maracuja of ander trendy fruit. Met een coole naam en dito reclamespotje vol bij het modellenbureau weggeplukte bikini-bimbos.
 
Mini Playbackshow
Schreeuwerige zakken chips waar aan geen aardappel te pas komt, kipsaté-salade met 56 ingrediënten, Bassie & Adriaan-worst. Vraag voor de grap eens naar een plakje vlees voor op brood. Zonder glucose-fructosestroop, bindmiddel of smaakversterker. Hebben ze niet. En het brood zelf: gemaakt met palmolie (?) en broodaroma. Al deze producten doen een soort Mini Playbackshow: ze imiteren iets en ze doen hun best. En verdienstelijk. Kijk maar in uw karretje, morgen in de supermarkt.
 
Nep-eten kun je herkennen aan de declaratie in veel te kleine lettertjes. Er zitten stoffen in die je niet kunt uitspreken en waarvan je geen idee hebt wat ze doen of hoe ze gemaakt zijn. Eet smakelijk!

Maar zoals ze bij de EO vroeger plakten: Er is hoop. Koelverse sapjes van echt fruit, rauwmelkse en dus smaakvolle kaas met de foto van de terecht glimlachende boer erop en gerijpt vlees van vrolijke koeien. Want echt eten is ìn. Ik wens u allen een smakelijk decennium.
 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden