Old wine is good. Of niet …?

“But Madam, old wine is good!” Dat heb ik de afgelopen weken tijdens mijn rondreis naar India en Nepal heel wat keren gehoord van obers en winkeliers. De drankenkaart in een restaurant bestuderen heeft daar weinig zin. Als ze al wijn hebben, staat er vaak niet meer op dan: huiswijn wit en huiswijn rood. Dat geeft weinig informatie en dus heb ik maar gewoon gevraagd of ik de flessen mocht zien. Auw. Dat was schrikken!!! Ouwe meuk, compleet geoxideerd. Het aanbod in de restaurants is schokkend. Compleet stoffige flessen, met verweerd etiket. Wijnen van kwaliteitsniveau slobbertje van zes, zeven, soms wel meer dan tien jaar oud!?

 

Toch maar cola
Het heeft weinig zin om in discussie te gaan met Indiase obers die niets van het product wijn weten. Vooral niet als ze je weten te vertellen dat oude wijn goed is. Ze kijken je dan wat meewarig aan en geloven je niet als je zegt dat de wijn die ze je tonen inmiddels echt niet meer te drinken is. Terwijl ik een cola bestel, zie je hun verbaasde en ongelovige blik. Ik begrijp het als een gemiddelde Indiase ober niets van het product wijn weet. Maar wat mij het meeste doet verbazen is dat al die Westerse toeristen die meuk bestellen en nog opdrinken ook! Conclusie: de gemiddelde toerist heeft een belabberde wijnkennis en gelooft zelf ook nog steeds dat (alle) oude wijn goed is.

 

Chenet uit 2003
In Nepal kwamen wij in een leuk klein dorpje vlakbij natuurpark Chitwan. Hier komen heel wat toeristen. De hoofdstraat is dan ook een aaneenschakeling van kleine stalletjes. Er wordt hier opvallend veel drank verkocht. Nepalese whisky, rum en gin, Russische wodka, maar ook veel wijn. Verrassend. Kennelijk kopen de toeristen hier nogal wat drank.
Ik schrok er nog meer dan in de restaurantjes in India. In dit kleine dorpje heb ik zeker 200 verschillende wijnen gezien. Veel Australisch, maar ook Frans, Italiaans en Spaans. En vaak wijnen die je bij ons in de supermarkt vindt. De jongste dateerde hier uit … 2006! Maar de meeste wijnen waren van 2002-2005, met smakelijke uitschieters uit 2001 (Australisch wit – zeg maar donkergeel - slobbertje) en 1999!!! Mijn favoriet was denk ik een voorraadje stoffige flessen van vriend JP Chenet. De flessen waren meer dan zeven jaar oud. En ook die rosé uit 1999 zal vast heerlijk smaken als die jaren in de tussenhandel rondzwerft en uiteindelijk zijn eindbestemming vind in een stalletje in de verzengende hitte van Nepal.

 

Dubieuze handel
Ik vroeg een van de ondernemers wanneer hij zijn jongste wijn (2006-Fransoos) had gekocht. Het antwoord luidde: “Drie maanden geleden.” Hij en een paar collega’s schrokken oprecht toen ik hen vertelde dat hun complete voorraad kapot was. Ik heb daar aan een paar Nepalezen een mini-wijncursus in een paar minuten gegeven. Ze wisten niet dat oude wijn niet meer goed was. Toeristen hadden hen dat kennelijk wijs gemaakt. En ze wisten al helemaal niet dat wijn sneller kapot gaat dan rum of gin. Begrijpelijk en ze gaan daar vanaf nu vast meer op letten. Dus mochten de dubieuze tussenhandelaren in Nepal ineens wat tegenspel krijgen van de ondernemers in Sauraha … ja, dan is dat mijn ‘schuld’.

 

Wijnschandaal…
Naar aanleiding van mijn reis vraag ik me twee zaken af.
Ten eerste: Waar komt die ouwe wijn vandaan en wie verkoopt deze ouwe meuk aan de onwetende Nepalese stalletjeshouders? Ben ik hier een wijnschandaal op het spoor…? Schandalig is het in elk geval wel dat er handelaren zijn die te oude geoxideerde wijnen gewoon doorverkopen.
Daarnaast ben ik geschokt dat heel veel mensen nog steeds denken dat oude wijn per definitie goed is, terwijl voor de meeste hedendaagse wijnen geldt: opdrinken binnen 1 à 2 jaar!
Het is voor mij weer bevestigd: meer en betere educatie over het product wijn is nodig!
 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden