'Oprotwijn' voor de feestdagen

De ‘feest’-dagen doemen weer, maar eigenlijk brengen ze alleen maar verplichtingen met zich mee. Helaas reden te meer om pas in een feeststemming te geraken wanneer ze weer voorbij zijn. Waar gaat het fout? En is het nu te laat?

Feest begint met voorpret, bijvoorbeeld tijdens lang in de keuken staan, met een goed glas binnen handbereik, net als fijne mensen. Laten we zeggen: twee echte vrienden, een leuke buurman en dat vreselijk mooie meisje van die wijnproeverij van laatst. ‘Neem een paar vriendinnen mee, als je het leuk vindt...’ Het werkt.. Na wat aperitiefjes ga je verder in de keuken. ‘Kan ik helpen?’, vraagt ZE, ‘Hoeft niet, dank je; schenk je me wel even bij? En vergeet jezelf niet.’

Daarna aan een grote tafel in overdadig kaarslicht een gigantisch dronkenmansdiner houden, gevolgd door een naborrel met grote glazen cognac en likeur. Langzaam zak je weg in bezielde gesprekken en de comfortabele kussens van de lounchehoek. Hier en daar een korte stilte, vergezeld van een iets te lange blik met veelzeggende glimlach. HAAR hand op je onderarm. Langzaam kom je naar voren. Gloedvolle Amarettolippen, een voorzichtig begin, het eind is zoek.

Maar zo gaat het natuurlijk niet! Je nodigt namelijk gewoon keurig je schoonouders uit. Met wekenlange voorspanning en crisis thuis tot gevolg over hoe je voor de dag moet komen op de geboortedag van onze Heiland. HIJ was een man van weinig wensen, maar voor HEN is niets goed genoeg. Je was van meet af aan al niet goed genoeg voor hun dochter: ‘Wat doe je?’, ‘Oh, ik rommel wat in de marge van de wijnindustrie’, ‘Wat voor auto heb je?’, ‘Een fiets’, ‘Heb je een huur- of een koophuis?’, ‘Huurhuis met –toeslag’. Blijvend afgekeurd.

En toch voer je jaarlijks met kerst de uphill battle, om deze burgermensen – en indirect je partner – te behagen. Het huis moet brandschoon zijn, je wilt er op & top uitzien, je koopt mooie wijnen en fijne ingrediënten in. Elk jaar opnieuw en evenzovaak tevergeefs. Neem vorig jaar: je ontving het ingedroogde koppel met een feestelijk glas mousserende wijn. Voordat ze gekeken, geroken of geproefd hebben: ‘Zeker geen Champagne, maar Prosecco ofzo…?’. ‘Ehh, Louis Roederer Cristal, eigenlijk... Ach, laat ook maar.’

Ben je er dus klaar mee, dan volgt hier een wijntip om voor altijd van je schoonouders tijdens de feestdagen af te komen. Werp geen paarlen meer voor de zwijnen. Neen, zoek iets toepasselijkers voor ze uit. Ontvang ze met een glas Retsina van even beneden de vier euro. De kleur ervan lijkt op die van paardenpis. De geur doet denken aan een afgekeurde partij dennenshampoo uit voormalig Oost-Duitsland, met kruidige ondertonen van een bloemenvaas in de zomer waarvan het water drie weken niet verschoond is.

Hebben ze toch de euvele moed om te proeven, dan staat ze de volgende smaaksensatie te wachten: in de aanzet veel door zure regen geteisterd dennenbos, gevolgd door een complex, harmonieus samenspel van mondvullend zwembadchloor met prachtig uitwaaierend terpentijn. Om tenslotte het smaakorgaan te vergasten op een dagenlang beklijvende ammoniakafdronk, met een duidelijke toets van vitriool.

Het afschrikwekkend effect van een dergelijke oprotwijn is sterker dan de dreiging die uitgaat van strijdmiddelen die volgens de Conventie van Genève verboden zijn.

Kort gemompel, heftig instemmend geknik, boze blikken en je schoonouders gaan er vandoor. De voordeur sluit iets te hard, het grind knerpt iets te luid, de autoportieren slaan fel dicht. Dan veel gas, het gierende geluid van een gemiste versnelling, nog meer gas, veel rook en weg zijn ze.

Waar je de toorn van ega had verwacht, krijg je juist een stoute blik toegeworpen, zo van ‘Respect; jij durft...’ Misschien is het in het begin nog best even wennen, maar ze bestaan echt: feestdagen.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden