Proeverij Zuid-Europese wijnen

Situatie: 5 rotverwende wijndrinkers die wijnen uit zowat alle windstreken en van alle prijsklassen hebben geproefd, evalueren blind 4 wijnen uit de Alentejo, een opkomende naam, gesitueerd iet of wat ten zuiden van Lissabon.

 

De wijn wordt geschonken uit karaffen en zonder voorafgaande informatie van druiven, vinificatie, prijs of gelijk wat geproefd. Daarna wordt de wijn toegelicht, besproken en definitief geëvalueerd. Zo eerlijk als wat. Zeker in dit geval want er is geen referentie voor deze wijnen. Bij bekende wijnstreken ga je automatisch teruggrijpen naar de gekende namen en smaken, hier dus niet. Alles is nieuw.


 
Resultaat: een zeer kritische evaluatie van de wijnen, veel randverhalen en wat typische humor… Maar in het verslag vind je enkel de kritische evaluatie.
 


Om helemaal duidelijk te zijn: niemand van het panel had eerder wijn geproefd uit Alentejo. Maar we staan allemaal wel open voor wat nieuws en zijn altijd geïnteresseerd een veelbelovende streek of druif te ontdekken. Maar in dit geval viel het een beetje tegen…
 


Ligt het aan ons beperkt inlevingsvermogen? Is onze smaak verkeerd geëvolueerd? Zijn we te kritisch? Kan allemaal wel zijn. Feit is dat de menig van alle vijf zowat overeen kwam. Twee slappe wijnen, veel te duur volgens de geboden kwaliteit. Eén redelijke wijn, maar te duur volgens de geboden kwaliteit. En één relatieve topper, een werkelijk afgewerkt product dat al het goede van wijn, in beperkte mate, combineert. Maar… Jawel, te duur volgens de geboden kwaliteit. Zou daar het schoentje wringen?
 


Maar laat ze ons in chronologische volgorde overlopen. Beginnen deden we met de Esporão Monte Velho Tinto 2007 en de Marques de Borba 2007. De twee ‘dertien-in-een-dozijn wijnen’. Weinig of niks te ruiken, ook niet na uitgebreid rondwalsen in het glas. De Borba geeft een hint van leder en een vleugje gebrande geur. Maar daarmee is ook alles gezegd. De Monte Vehlo heeft een droge smaak met veel zuren. En die zuren nemen al het mogelijke fruit weg. Ook de afdronk is effenaf droog. De Borba is wat zachter van smaak, beetje donkerrood fruit en een zweem van zoethout. Algemene conclusie: te licht, te weinig fruit, weinig of geen aroma’s. Deze wijnen maken geen indruk op de proevers. We moeten niet eens discussiëren over de prijs die we er zouden willen aan geven, niemand van ons zou die kopen.
 


De EA Vinho Regional Alentejano 2007 valt beter in de smaak. Een typische instapwijn, maar alles klopt. Een mooie donkere kleur en statige tranen langs de rand van het glas. Braambessen in de neus. Ook in de mond naast wat ander zwart fruit. Zeer evenwichtig van smaak. Correcte afdronk, 6 à 7 seconden. Er wordt gegokt op een 5,00 euro verkoopprijs, rekening houdend met de prijzen die algemeen worden toegepast in Portugal, en zie: 4,99 euro in de winkel. Leuk voor bij de bbq, maar dat zijn er wel meer… Ook onder die prijs.


 
Piece de resistance is de Esporão Reserva Tinto 2005. De grote broer van de Vehlo Tinto die we als eerste proefden. En dit is iets totaal anders! Een klassieke wijn zoals we hem graag hebben en die groeit naarmate je er van drinkt. Zwarte bessen (lijkt wel typisch voor de streek), zoethout en een tikkeltje vanille zijn de opgesnoven aroma’s. Een kruidige, fruitige smaak en een lange afdronk. Een mooie wijn die, naargelang wie je het vraagt, van 7 tot 10 euro mag kosten. De 2005 heb ik niet terug gevonden, maar de 2006 kost 18,99 euro en de 2007 gaat de deur uit voor 15,99 euro, allebei in Nederland. En dat is veel geld voor deze wijn. We geven toe, bij een tweede glas bevestigde de wijn zijn kwaliteiten en zouden we nog iets bij onze prijs doen. Maar 16 of 19 euro had niemand er voor over. In die prijsklasse vind je nu eenmaal heel wat andere kleppers…


Conclusie: Alentejo maakt het zich niet gemakkelijk. Ze bieden wat afwijkende wijnen aan, typische voor de streek en de gebruikte druiven, maar zijn wat enthousiast in hun prijssetting. Mogelijk laat de beperkte productie geen scherpere prijzen toe, maar het aanbod op de wijnmarkt is overweldigend en dan durft de consument al eens te kiezen voor een product dat hij kent of voeling mee heeft. Het wordt een uitdaging met deze wijnen voet aan wal te krijgen op de markt in Centraal-Europa…


 
Jean-Claude, Eddy, Francis, Manuel en Milo.


 
PS : dit verslag is eventjes blijven liggen, want ik wou de leverancier van de wijnen de kans geven het artikel te lezen en van commentaar te voorzien. Blijkt dat de prijzen in Portugal een stuk lager liggen dan deze die wij vonden in België en Nederland. En dat dit vooral ligt aan het gebrek aan bekendheid. Als je weet dat de AE voor iets meer dan twee euro wordt verkocht in de regio kan je zelfs spreken van een top prijs-kwaliteitverhouding. Bovendien is de Esporão 2005 net één van de mindere jaargangen van deze Reservaserie. De 2007 daarentegen is absolute top, in Portugal aangeboden aan 12,00 euro. Zo zie je maar dat alles relatief is.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden