Prosecco (door Onno Kleyn)

Leuk hoor, Prosecco. Maar heel vaak ook niet. Suf. Vermoeid. Smaakt lauw terwijl hij koud is. Laten we nou eens eerlijk zijn: wat is het succes van Prosecco? Zijn goedkoopte. Het is een fles die in de verte iets wegheeft van champagne en toch maar zes euro kost! Of vijf, of vier. Dat ‘in de verte’, daar gaat het om. Dat is heel ver hoor. Die goedkope Prosecco moet je wel heel grondig koelen om het nog langs de kiezen te kunnen laten klotsen zonder dat de hersens in opstand komen. En dat terwijl er beslist wel fatsoenlijke Prosecco te koop is. Lekkere. Maar ja, die kost negen euro.

 

Er zijn recent nieuwe wijnwetten gekomen, in dat streekje boven Venetië waar de Prosecco oorspronkelijk vandaan komt. Er is nu een echte DOCG, de strengste Italiaanse appellation, voor het kerngebied, een iets ruimere DOC voor de wijnstreken daaromheen. En alle ‘Prosecco’ uit de rest mag geen Prosecco meer heten, maar Glera. Het bruiste de spuigaten uit, vond men. Restaurants die Prosecco uit een vat in je glas spuiten, als bier. Blikjes met Prosecco.

 

Waar en met wat drink je het spul? Met vrienden en vriendinnen, bij versierpogingen, op en achter het strand. Ja, bij het eten, voor mijn part, maar dan denk ik aan berenhappen, New York pizza’s en chicken vindaloo. Vooral de Prosecco frizzante - nóg minder mousse en dus nog weker - is dan geschikt.

 

Rest nog het evangelische nieuws: kijk eens naar mijn twee favorieten. De Solealto Prosecco Spumante Extra Dry, Treviso DOC. Wie nog verder durft te gaan is er de Conegliano-Valdobbiadene Prosecco Superiore Brut van Collalto.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden