Secret Sherry Society

Ruit:
Ik ken sterke geruchten dat Nederland zijn eigen Secret Sherry Society krijgt. Nog net iets mystieker dan de www.secretsherrysociety.com in de VS. Maar pssst, niet verder vertellen, want het is secret. Ik ben enorm aan het lobbyen, want wil echt wel een member worden. Sherry is en blijft vette shit.

 

Rijst:
En meer dan vette shit. Sherry drinken en schenken getuigt van lef. Sherry is niet alledaags en zal het ook nooit meer worden. Sherry. Bij mij roept het zo veel op. Avonturen in Andalusië, mijn moeder die alleen van de allerallerdroogste fino hield toen iedereen medium dronk, en ook ook ook natuurlijk ons sherryboek. Dat gaven we de titel: Vinos de Jerez: Durven • Leven • Genieten. Niet voor niks. Manzanilla, palo cortado, oloroso: allemaal sherry, allemaal uniek en allemaal anders dan alles en niet heel makkelijk. De zwartbruine, zoete PX is dat wel. Die verovert terecht alle papillen. Hou jij van PX?

 

Ruit:
Dat het zo goed gaat met PX vind ik geweldig! Ook prima dat tachtig procent van de PX-fans geen idee heeft dat PX ook sherry is. Dat maakt het sherrymysterie allemaal groter én charmanter, verleidelijker, lekkerderder. El Candado van Valdespino is fenomenaal, net als de minstens 30-jaar oude Noe van Gonzalez Byass. Maar het is zo verrekte zoet en dat botst gewoon met mijn constitutie. Ik neig meer naar hartig, fris, verfijnd, bitter ook als het op eten aankomt. En dus draai ik me 180 graden om en kies voor de sherry die daar staat: manzanilla! Voor By The Grape selecteerde we al eens de Papirusa van Lustau.

 

Rijst:
IJskoud en knettervers op z'n opwekkendst. 't Liefst vers van het vat in Sanlucár de Barrameda waar manzanilla gemaakt wordt, maar anders uit halve flesjes met een bottelcode om te checken of hij zo piep is als ik hem drinken wil. Jij wilt 'm natuurlijk bij nieuwe haring, ik liever bij sashimi. En bij gazpacho. In manzanilla ruik ik het zilte van de zee, proef ik krokante amandelen en denk ik weleens aan champagne. Vraagt om inwijding.

 

Ruit:
Minstens zo fenomenaal en betoverend lekker aan het einde van de eerste zwoele, warme avonden, vind ik droge amontillado, bijvoorbeeld Papirusa’s broertje Escuadrilla. Amontillado staat mijlenver af van makkelijk, toegankelijk, soepel als een hoepel. Wellicht is het een idee als de geheime Society komt met een verleidelijk ontgroeningstafereel en een verbod om zonder de lippen aan droge (!) amontillado te zetten. Ik zie een setting met blinddoeken en veel geur. De geur van hazelnoten, pata negra, en geroosterde kakofonie van de Q. En aan het eind van de ritueel wacht dan een prachtige serie halve flesjes amontillado.

 

Rijst:
Heel goed, halve flesjes. Hoewel je sherry best even kunt bewaren, is hij op z'n zinderendst uit een net geopende fles.


Lustau - Rare Amontillado Escuadrilla

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden