Vederlichte sherry

Af en toe moet een mens over sherry schrijven, omdat onder de noemer ‘sherry’ een wereld aan smaken en stijlen verscholen ligt die aan veel wijnliefhebbers en keukenprinsen/sessen onbekend is. Het is zoiets als alleen over ‘wijn’ praten zonder dat je op rood of wit in gaat. Daarnaast, daarenboven, sherry is zo’n heerlijke drank! Zo’n mooi product moet ik af en toe over het voetlicht brengen.



Dit weekend raakte ik weer eens onder de indruk van een Manzanilla. Deze vederlichte sherry mag alleen in San Lucar de Barrameda, aan de voeten van de Atlantische Oceaan, gemaakt worden, omdat hij dankzij de klimatologische omstandigheden in dit stadje anders rijpt dan de Fino in Jerez en Puerta de Santa Maria. De flor (de gistdeken die sherry tijdens zijn rijping geheel of gedeeltelijke afsluit, waardoor deze vrij van zuurstof zijn smaak kan ontwikkelen) is door de vochtrijke invloed van de zee dikker in San Lucar en ligt het hele jaar door op de sherry. Resultaat is niet alleen een beendroge drank, maar ook eentje met een zeer lichtvoetige aroma, met een iets amandel-achtige afdronk en een heel fijne, elegante geur. Zet je een Fino en een Manzanilla naast elkaar, dan pik je de Manzanilla er in de meeste gevallen zo uit. Met zijn 15% alcoholpercentage is het de lichtste onder de sherry’s (een half procentje meer voor de Fino’s, vier procent voor onder andere de Oloroso en Amontillado) en heb je nauwelijks het idee dat je een versterkte wijn drinkt. Menig zwoele witte wijn van 13% ligt zwaarder op de tong, om nog maar te zwijgen van tannineuze, filmende rode.

Ik vind zo’n Manzanilla een geschenk voor het aperitief. Ik kan het effect alleen vergelijken met dat van een glas champagne – even verkwikkend, eetlustopwekkend en geestrijk. En ook heel fijn bij lichte voorgerechten, net als goede champagne. Tot mijn vreugde vond ik de mooie La Guita Manzanilla toen ik er niet naar op zoek was, bij Gall&Gall, die hem sinds kort in het assortiment hebben opgenomen. Bravo, dat verdient navolging. De La Guita komt in halve flesjes, want een echte Manzanilla drink je in een weekend (of avond…) op, zonder dat hij de tijd krijgt om te verouderen. De smaak is immers zo subtiel en gevoelig voor de invloed van zuurstof, dat een langer verblijf in de koelkast (een maand ofzo) hem juist het esprit dat hem zo apart maakt, grotendeels afneemt. Een half flesje is, zeker voor de buitenlandse markt die sherry niet zo compleet in zijn hart heeft gesloten als de Spaanse, een uitkomst. Ook de Papirusa van Lustau is een fijne Manzanilla, iets droger nog dan de La Guita, en snel overdonderd door bijkomende smaken zoals olijven, zoute amandelen of  hapjes met ei of worst, die alle onder de grote paraplu van tapas, zijnde sherry-begeleiders, vallen.

Voor het komende weekend wens ik de Bythegrape lezers een sherry-moment toe. Probeer eens zo’n half flesje, neem er de tijd voor en schenk hem eens in een witte wijn-glas, gewoon om het aroma eens goed te doorgronden, het komt daarin iets breder tot zijn recht dan in de sherry copita’s. Eet er een olijfje bij, een zout koekje, doe je ogen dicht en denk aan een vakantie in Andalusië. Veel plezier!

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden