Wijn van de kalief

Een tijdje geleden schreef ik hier over culinaire avonturen in de Turkse keuken, en wat we daar dan bij zouden drinken. Ik kwam met allerlei suggesties van witte en rode wijn uit diverse landen en continenten, maar niet uit Turkije. Ik wist wel dat daar heel veel druiven worden gekweekt, maar voor de productie van rozijnen, niet zozeer voor wijn. Of, als er al wijn van werd gemaakt, dan toch voor intern gebruik. Dacht ik.



Snel kreeg ik een reactie van een bedrijf dat, te midden van de zeeën wijn uit Afrika, Amerika en Australië, wijn importeert uit een van de ‘stamlanden’ van de wijnstok: midden- en oost Turkije. Ik heb wat wijnen via www.turksewijn.nl laten komen en ze doorgeproefd, met Turks getinte gerechten erbij. Dat was een prettige verrassing, want er zaten leuke wijnen bij, van regionale druivenrassen. Naast het ontegenzeggelijk onmisbare trio Cabernet Sauvignon, Merlot en Syrah in de internationale wijnwereld mogen deze rassen wat mij betreft altijd hun bijdrage leveren aan authentieke ‘land’-wijnen; zij houden immers vaak zeer lange tradities van wijnbereiding in ere. Dankzij sterk verbeterde vinificatietechnieken kunnen regionale rassen echt een eigen signatuur geven aan een wijn.

Ik proefde vier rode en twee witte wijnen, rood van Karma (Cabernet-Sauvignon-Öküzgözü en Merlot-Bogazkere uit 2007) en Doluca ( Kav Bogazkere-Öküzgüzö, 2007) en wit van Sarafin (Chardonnay 2009) en Kavaklidere (Emir de Nevsehir Cankaya 2009). De rode wijnen vond ik zwoel, zacht, behoorlijk tannineus (12 maanden op Frans eiken bordelaises) maar sappig. De Kav sprong er uit door zijn heerlijk aromatische neus (kruidnagel,rood fruit) waarin ook een hint van rozen zat. Ik waande me even aan het hof van de kalief van Bagdad, waar in die glorieuze tijden vast wel (met mate!) van dit type wijn werd genoten. Opvallend is dan, dat juist deze wijn is gemaakt van twee regionale druivenrassen, afkomstig uit Oost-Anatolië, in het hart van Turkije. Het is echt een wijn voor aan tafel, die heerlijk smaakte bij een pittig lamsvleesgerecht dat ik had gemaakt, maar een dag later nog prima overeind stond bij een salade van rode boontjes met lamsworstjes en lenteui. Ik denk dat deze wijn (en de andere ook trouwens) ook bij de barbecue ’s zomers voortreffelijk zal smaken en aan zo’n maaltijd met geroosterd vlees een extra sfeer van mediterraans genieten meegeeft.

Minder blij werd ik van de witte wijnen. Laat chardonnay maken maar over aan andere landen, zou ik haast zeggen, we hebben er genoeg van en beter. De Cankaya van Kavaklidere was redelijk, een sauvignon getypeerde neus, maar wat dun in de afdronk. Aardig, maar geen omweg waard. Koud geserveerd met van die smaakvolle meze (gevulde druivenbladeren, olijven met amandelen gevuld en dergelijke) kom je er de zomer wel mee door. Importeur Mesopotamya heeft echter nog andere wijnen, zowel wit als rood, waar ik in deze ronde niet aan toe gekomen ben.

Ik hoop dat in het kielzog van de vele ‘mediterrane buurtsupers’ in ons land de bijpassende wijnen een plaatsje krijgen. Alleen: doe wat aan de taal van de etiketten, want daar is geen woord Nederlands bij, meestal ook geen Engels, en dat is niet bevorderlijk voor een snel beslismoment als je loopt te winkelen.

Wijnen verkrijgbaar via www.turksewijn.nl, proefpakket met 5 flessen kost 55 euro, inclusief verzending.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden