Wijnheld: Niels Verburg, Luddite Wines

Naam estate: Luddite Wines
Regio: Walker Bay
Eigenaar: Niels Verburg en Penny Meyer
Wijnmaker: Niels Verburg
Eigendom: sinds 1999
Aantal hectares: 17 hectare, waarvan 5,5 hectare wijn, met uitbreiding naar 10 hectare (4 hectare appels/peren).
Druiven: shiraz (eerste oogst 2000), cabernet sauvignon en monastrell (mourvèdre)
Productie: 25.00 flessen Shiraz (genummerde flessen)
Import Nederland: WineMatters

Niels Verburg, ook wel Mister Shiraz genoemd, is geboren in Johannesburg, als zoon van geëmigreerde Nederlandse ouders. In een goed oogstjaar, 1966. Na zijn studie wijnbouw in Stellenbosch en omzwervingen door vele wijnlanden heeft hij nu zijn eigen wijnbedrijf waar hij zijn spraakmakende shiraz-wijnen maakt. Samen met vrouw Penny, drie kinderen, vijf honden en 26 varkens woont hij op zijn eigen boerderij Luddite, verscholen in de Houw Hoek Mountains.

De wind waait me bijna uit mijn figuur. Geen pet of hoed die hier langer dan een seconde op je hoofd blijft zitten. In de verte zie ik een grote man met rode baard en een kaal geblokt hoofd op me af komen lopen. Hij doet me denken aan een stoere Viking. Maar als hij dichterbij komt zie ik een en al glimlach op zijn gezicht en zowaar een nieuw begin van haar op het hoofd. Zijn ruwe handen verraden zijn dagelijkse bezigheid in de wijngaarden en de blauwgrijze ogen zijn duidelijk van Nederlandse afkomst.
Met een zware stem begroet Niels me in het Engels, maar na enkele woorden gaat hij schuchter over in het Nederlands: "Begin februari hebben we de druiven binnengehaald. Op de eerste oogstdag scheer ik mijn kop kaal en laat mijn baard staan. Zo kan iedereen in de valley zien dat ik met de oogst begonnen ben. Tijdens de oogst heb ik geen tijd voor dat gedoe."

Rasechte Amsterdammer
Niels Verburg wordt geboren in Johannesburg, als zoon van Nederlandse ouders die zijn geëmigreerd naar Zuid-Afrika. Zijn vader is een rasechte Amsterdammer en zijn moeder komt uit Beverwijk. Als Niels drie is, verhuist het gezin naar Kaapstad. De familie Verburg houdt van avontuur en begin jaren zeventig gaan ze een jaar op reis door Europa. Uiteindelijk belanden ze in Schiedam, waar Niels en zijn broer de lagere school bezoeken. "Ik ben opgevoed met bruine bonen, kroketten en nieuwe haring. Nog steeds koop ik direct een broodje haring als ik op Schiphol aankom."


Na de Europese omzwervingen lokt Zuid-Afrika weer. De jongens gaan naar school, Niels droomt van een boerenleven. Hij gaat naar de Universiteit van Stellenbosch en studeert Landbouw. Tijdens de studie begint het wijnbloed te borrelen. Niels krijgt de kans om nog een jaar wijnbouw te studeren omdat hij bij de beste tien studenten behoort. "Tijdens de opleiding mocht ik een eigen hectare met druiven beheren. De wijn die ik daar produceerde, viel bij iedereen zo in de smaak dat ik volledig hooked werd. Het was fantastisch om te zien dat mensen jouw wijn dronken. Dat was het moment waarop ik besloot om wijnmaker te worden. Ik wilde iets maken, iets waar ik trots op kon zijn."


Engeland, Frankrijk, Griekenland
Er waren in zijn studententijd niet zoveel jongens die de mogelijkheid krijgen om na de opleiding wijnmaker te worden. Twee studenten uit Niels’ tijd, Kevin Grant van het huidige Ataraxia en Johan Joubert kregen een kans. De rest moest het maar zelf uitzoeken. Samen met zijn vrouw Penny, die hij op de universiteit heeft leren kennen, gaat Niels naar Engeland. Puur om geld te verdienen. Daarna krijgen Penny en Niels de kans om in het Franse Barsac zoete wijn te maken. Na enkele maanden gaat het stel richting Griekenland, waar ze op zeiljachten werken voor toeristen. In 1993 zetten ze koers naar Nieuw-Zeeland, waar ze in Hawkes Bay getuige zijn van een van de slechtste oogsten ooit. In 1994 vervolgen ze het avontuur in Australië en een jaar later naar Chili waar ze op het wine-estate Santa Rita mogen werken. Eind 1995 keren ze terug naar Kaapstad.


"Na alle wijn-ervaringen in het buitenland wilde ik graag thuis wijn gaan maken. Gelukkig kon ik een baan krijgen bij Beaumont, mijn huidige buurman. Ik heb daar negen jaar met veel plezier gewerkt, maar ik wilde toch graag iets voor mijzelf beginnen. Op een regenachtige zondag maakte ik een wandeling rond Beaumont. Ik vroeg mij af of deze kale rotsachtige grond, het achterland van Beaumont, misschien ook wel geschikt zou kunnen zijn om druivenstokken neer te zetten. In 1999 heb ik een groot stuk gekocht. Er was helemaal niets. Geen waterleiding, geen electriciteit."


Geen techiek, geen machines
Penny begint met de locale bouwvakkers aan de bouw van een huis. Er moet een naam bedacht worden voor het bedrijf. "Daar hebben we twee jaar over gedaan. Uiteindelijk werd het Luddite, geinspireerd op de Industrieele Revolutie die in 1811 in Nottingham begon. Mensen waren bang dat de opkomende machines de arbeid van de mensen over zouden nemen. Als hun fictieve leider kozen ze 'King' Ned Ludd, een soort Robin Hood die dertig jaar eerder leefde. Zijn volgelingen werden Luddites genoemd. Een luddite is wars van technische middelen. Het luddisme reflecteert mijn idee over hoe je wijn moet maken: met je eigen praktische ervaringen, vanuit je eigen leerschool de natuur leren begrijpen. Door het gebruik van veel techniek en mechanisatie zullen zij een vervanging worden van je oorspronkelijke passie, en dat mag nooit gebeuren."


Shiraz naar Australië
De eerste oogst is in 2000 en vanaf dag één is de wijn een groot succes. Penny is vooral te vinden in de wijngaarden en doet de financiën en het huishouden, terwijl Niels volledig opgaat in het wijnmaken. In 2003 wordt hij lid van de Cape Winemakers Guild en breekt hij internationaal door. Een van zijn grootste successen vind Niels de verkoop van zijn shiraz naar Australie, het moederland van de shiraz-druif.


"Wijnmaken heeft voor mij niets met geld te maken. Voldoening en trots, daar gaat het om. De mooiste medaille die je kan krijgen is als je wijnen zijn uitverkocht. Het enige waar ik een zwak voor heb zijn mooie overhemden. Die koop ik graag. En een keer per jaar gaan we op vakantie. Maar het allerbelangrijkste is dat ik mijn gezin een dak boven het hoofd kan geven en dat er dagelijks kos op tafel staat. Ik heb gemerkt dat de liefde dan vanzelf komt. En natuurlijk hoop ik dat ik altijd wijn mag blijven maken. Wie weet komt er dan een dag dat ik niet meer in mijn auto hoef te stappen, maar dat ik relaxed op mijn ezel de berg af kan rijden en in mijn dorp Botrivier mijn waren kan kopen. Goede kaas, lekker brood en goede olijfolie. Als ik mij die luxe kan permitteren, voel ik mij een succesvol, maar bovenal een gelukkig mens."


Dikke huid
"Een goede wijnmaker moet een dikke huid hebben, want je krijgt veel kritiek. Maar raak nooit in paniek. Blijf in jezelf geloven en stay relaxed. Je bent tenslotte gewoon een boer die met zijn voeten en handen in de aarde werkt. Misschien nemen mijn kinderen later het bedrijf van mij over. Ondertussen hoop ik dat ik nog zeker zo’n dertig jaar hooked blijf en dat ik overal in de wereld met trots mijn wijnen mag laten proeven." 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden