Wijnrariteiten

Af en toe word je in de wijnwereld verrast met – ik noem het maar - een 'wijnrariteit`. Vorig jaar kreeg ik van een bevriende wijnliefhebber een rode wijn uit Mexico, gemaakt van de nebbiolodruif. Wijnkenners weten dat de nebbiolodruif stamt uit Piëmonte, Noord-Italië en dat het befaamde Barolo- en Barbarescowijnen oplevert. Nebbiolo in het warme en ultradroge Mexico? De Mexicaan smaakte best aangenaam, ietwat te getoast met hout, maar kon niet wedijveren met het edele sap uit Piëmonte. 

 

Maar het kan nog gekker. Uit Emilia Romagnaregio Rimini-San Marino kreeg ik een witte wijn, gemaakt van sangiovese. Inderdaad, de blauwe variant die in Toscane gebruikt wordt voor Chianti Classico, Brunello di Montalcino en Vino Nobile di Montepulciano. Na de persing wordt het sap meteen gescheiden van de schil en dit levert een witte wijn op. Ik blijf nog genuanceerd: de wijn was niet lekker. Het bekende hoge zuurgehalte van de sangiovese maakte deze wijn 'tenenkrommend` en tien maanden houtrijp maakt het ook nog eens log.

 

Ik ben benieuwd of iemand van de lezers ook een ervaring met een `wijnrariteit`heeft gehad en hopelijk wél met goede afloop.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden