Wijnschaarste en exclusiviteit (Onno Kleyn)

Het kan toch helemaal niet? Ik bedoel, dat is toch helemaal niet mogelijk? 2,99 voor een puike chardonnay, met schoon fruit, beetje exotisch, perzik, noem maar wat, gave witte wijn om etentjes mee aan te vangen, om gul weg te klokken bij dode vis en overleden mosselen. Zoiets flikken ze alleen in verweglanden als Chili. En zo’n wijn moet wel gemaakt zijn door sneue kindertjes die eigenlijk op school hadden moeten zitten. Of..?

Wijn en wat je ervoor betaalt, het is een ingewikkelde zaak. In landen als Chili en Zuid-Afrika is arbeid verrekte goedkoop, en vaak hebben ze nog eens stabiele klimaten plus oppervlaktes wijngaard die in Europa niet of nauwelijks voorkomen. Vanwege dat stabiele klimaat zijn de druiven er op eenzelfde moment rijp, zodat je ongestraft machinaal kunt oogsten. Kortom, je kunt voor kleine prijsjes verdienstelijke wijn maken.

Het wordt pas lastig als je iets anders wilt. Iets anders dan leuke chardonnay, merlot of carmenère. Grootse riesling bijvoorbeeld, sappige Beaujolais, ronkende recioto della Valpolicella. Die gedijen niet in Chili. En dus gaat de teller tikken. Ik durf rustig te zeggen dat je voor de ‘intrinsieke kwaliteit’ in de Beaujolais beduidend meer betaalt dan in Chili. Een lekkere Beaujolais-Villages van eenzelfde sappig doordrinkgehalte als de chardonnay 2009 van La Cocotera (C1000, 2,99 euro) - want daar gaat het hierboven om - kost je zo een tientje. Maar ja, er komt geen sappige Beaujolais-Villages uit Chili, en dat gaan we niet meemaken ook. Schaarste, alles draait om schaarste. En dat heet dan bij de marketingjongens ‘exclusiviteit’.

Ik lust hem wel, die Cocotera. Maar die Beaujolais ook, net als die grootse riesling en de recioto. En dus moet er betaald worden. Zucht.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden