Wijnwelkom

Een week geleden kwam ik uit het ziekenhuis, waar ik een nieuw heupgewricht mocht ontvangen. De periode tussen de witte muren werd gekenmerkt door eentonigheid en een totaal gebrek aan culinaire/vineuze opwinding. Een paar glazen wijn van thuis, preoperatief, mochten daar weinig aan verhelpen. De enige gloriedag was toen ik rode kool met appeltjes en hachee at, met daarbij een overheerlijke, stevige Cannonau di Sardegna ‘Is morus’ 2008. De maaltijd was klassiek van smaak en riep herinneringen aan mijn jaren vijftig op, de wijn kon de rare temperaturen in een ziekenkamer aan en had een hoog hacheegehalte. Maar verder…

Tot ik thuis kwam. Enigszins hyper riep ik om smaak, smaak en meer smaak. Spek, eieren, tijm, lekker brood, niet stukgekookte groenten, linzen, konijn, kaas. Zoiets en liefst allemaal tegelijk. En wijn natuurlijk. Ik ken mijn kelder zo langzamerhand alleen nog uit m’n herinnering, want ik kan al meer dan een jaar niet binnen met mijn hopelijk tijdelijke hulpmiddelen. Maar ik weet waar het meeste ligt en koester op afstand de oudere Bordeaux als mijn kindjes.

Ik wist: er ligt een mooie Chasse-Spleen 1996 daar ergens, in een rek dat ik ooit vulde. De Ch. Chasse-Spleen kwam op tafel dankzij mijn wederhelft en wat een heerlijk weerzien was dat! Inderdaad, smaak, smaak en elegantie, dichtheid van kleur en structuur, een complexe, subtiele neus en wat mij betreft nog jaren een superglas. Deze klassieke wijn uit Moulis en Médoc stelt zelden teleur, maar het is extra leuk als je in je eigen kelder zo’n wijn hebt helpen groot brengen. Drie verhuizingen hebben hem niet gedeerd en nu mag hij mij, als beloning voor de jarenlange koestering op twaalf graden, een goddelijke avond bezorgen.

Weg ziekenhuisspinsels, weg smaaklaagland, weg zeurende verpleegkundigen (‘Mag dat wel met uw medicijnen mevrouw?’, over 1 glas witte wijn). Die eerste avond thuis proefde en proefde ik, onderduikend in de verfijning van de wijn uit een gebied dat wat mij betreft altijd bovenaan mijn lijstje blijft staan: de Médoc. Het was als een lang, warm welkom waarin smaak, rijping, keldergeschiedenis en liefde samenkwamen. Nu nog leren lopen.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden